Możliwość przedłużenia użytkowania wieczystego

Umowa użytkowania wieczystego co do zasady zawierana jest na okres 99 lat, a w wypadku gdy cel użytkowania wieczystego nie wymaga zawarcia umowy na tak długi okres czasu, dopuszczane jest oddanie gruntu na okres krótszy, jednakże co najmniej na okres lat czterdziestu. Przedmiotową umowę można przedłużyć.

Gwoli przypomnienia, „grunty stanowiące własność Skarbu Państwa a położone w granicach administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami, lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków, mogą być oddawane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym, i osobom prawnym.” [art. 232 Kodeksu cywilnego].

Ustawodawca przewidział, iż „w ciągu ostatnich pięciu lat przed upływem zastrzeżonego w umowie terminu wieczysty użytkownik może żądać jego przedłużenia na dalszy okres od czterdziestu do dziewięćdziesięciu dziewięciu lat; (…)” [art. 236 § 2]. Sytuacja problematyczna powstawała w sytuacji gdy wieczysty użytkownik  złożył wniosek o przedłużenie użytkowania wieczystego przed upływem terminu określonego powyżej, jednakże umowa o przedłużenie użytkowania wieczystego nie została zawarta w terminie obowiązywania użytkowania wieczystego. W tym miejscu należy przypomnieć przepis art. 33 ust. 1 Ustawy o gospodarce nieruchomościami: „użytkowanie wieczyste wygasa z upływem okresu ustalonego w umowie albo przez rozwiązanie umowy przed upływem tego okresu.” W doktrynie występowały rozbieżności co do relacji pomiędzy art. 236 § 2 Kodeksu cywilnego a art. 33 ust. 1 Ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przedstawiciele jednego z poglądów wskazywali, iż użytkowanie wieczyste wygaśnie zawsze po upływie terminu obowiązywania, bez względu na złożenie wniosku o jego przedłużenie w trybie art. 236 § 2 Kodeksu cywilnego. Przedstawiciele drugiego poglądu natomiast podnosili, że złożenie wniosku o przedłużenie użytkowania wieczystego choćby ostatniego dnia obowiązywania umowy o użytkowanie wieczyste umożliwia zawarcie umowy o przedłużenie użytkowania wieczystego, w związku z czym użytkowanie nie wygasa.

Powyższe rozbieżności dopiero rozstrzygnął Sąd Najwyższy w Uchwale z dnia 16 lutego 2012 roku (sygn. akt III CZP 94/11), w związku z zagadnieniem prawnym przedstawionym przez Sąd Okręgowy w Słupsku postanowieniem z dnia 25 listopada 2011 r.:

„Czy użytkowanie wieczyste nieruchomości wygasa, z upływem okresu ustalonego w umowie (art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jedn. tekst: Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), w sytuacji gdy wieczysty użytkownik lub jego spadkobiercy zażądali jego przedłużenia na dalszy okres, w terminie o którym mowa w treści art. 236 § 2 k.c, zaś właściciel nieruchomości oświadczenie w tym przedmiocie i wniosek o zawarcie umowy przedłużenia prawa użytkowania wieczystego w formie aktu notarialnego u notariusza złożył po upływie terminu ustalonego w umowie?”

Na wyżej postawione pytanie. SN podjął uchwałę:

„Zawarcie umowy o przedłużenie użytkowania wieczystego na żądanie zgłoszone w terminie określonym w art. 236 § 2 k.c. może nastąpić także po upływie okresu, na jaki prawo to zostało ustanowione.”

Marcin Zadrożny

aplikant adwokacki

HILLS LTS S.A.

Be the first to comment

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Facebook

Google Plus